Ο σκαντζόχοιρος

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας σκαντζόχοιρος που ζούσε μαζί με τα άλλα ζώα, αλλά είχε ένα μεγάλο πρόβλημα. Όλα τα ζώα ήταν εναντίον του γιατί δεν μπορούσαν να τον φάνε, σύμφωνα με τον νόμο της ζούγκλας, όπου το ένα ζώο, αποτελούσε «τροφή» για το άλλο.

Γιαυτό και μαζεύτηκαν όλα σε μια γενική συνέλευση για να το συζητήσουν μαζί του και έτσι να βρουν μια λύση, αφού δεν ανέχονταν τα άλλα ζώα να υπάρχει κάποιο που να διαφέρει και να μην μπορούν να το φάνε. Αφού μαζεύτηκαν όλα σε έναν γύρω, στην μέση έβαλαν τον σκαντζόχοιρο. Σηκώνεται τότε το λιοντάρι και άρχισε να του μιλάει.  

«Άκου, αγαπητέ σκαντζόχοιρε, σου μιλάω εκ μέρους όλων των ζώων της ζούγκλας, με τα οποία έχω μιλήσει ξεχωριστά και με όλα μαζί. Συμφωνήσαμε ομόφωνα στο θέμα και εγώ έχω αναλάβει να το διευθετήσω μαζί σου, ως βασιλιάς της ζούγκλας, γιατί δεν πάει άλλο.

 Το πρόβλημα που έχουμε μαζί σου λοιπόν, είναι πως επειδή έχεις αγκάθια και τα τεντώνεις όποτε κινδυνεύεις, δεν μπορεί κανένα ζώο να σε φάει, όταν θελήσει να ικανοποιήσει την πείνα του. Ούτε τα σαρκοβόρα,  ούτε τα πουλιά, ούτε τα ψάρια, ούτε καν τα έντομα δεν μπορούν να πλησιάσουν και να αποφύγουν τα αγκάθια σου.

Δεν είναι δυνατόν, ακόμη και εγώ που είμαι ο βασιλιάς της ζούγκλας, να μην μπορώ να σε φάω όποτε πεινάω, επειδή τεντώνεις τα αγκάθια σου και με αγκυλώνουν και πονάω. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα ζώα. Ούτε καν τα παιδιά σου δεν μπορούμε να φάμε, γιατί και αυτά κάνουν το ίδιο και δεν μπορούμε να τα πλησιάσουμε.

Κάτι πρέπει να κάνεις. Αν θες να μπορείς να κυκλοφορείς μέσα στην ζούγκλα, κάθε φορά που θα σε πλησιάζω εγώ ή άλλο ζώο, θα ρίχνεις τα αγκάθια και θα μένεις μόνο με το κρέας για να σε κατασπαράξουμε. Αλλιώς, θα σε διώξουμε από την ζούγκλα, να πας να ζήσει αλλού, δεν μας ενδιαφέρει που θα πας. Όμως, να έχεις υπόψη σου πως θα χάσεις και όλα τα καλά που βρίσκεις μέσα στην ζούγκλα, όπου ζεις καλά εσύ και η οικογένεια σου. Θα πρέπει να διαλέξεις και να αναλάβεις την ευθύνη της επιλογής σου, γιατί θα υποστείς φοβερές συνέπειες!»

Τότε, ο σκαντζόχοιρος ζήτησε να μιλήσει. Το λιοντάρι στράφηκε προς τα άλλα ζώα και όλα κούνησαν καταφατικά το κεφάλι τους, οπότε του λέει : «Μίλα, τι θες να πεις;»

Ο σκαντζόχοιρος σηκώνεται, χαμηλώνει τα αγκάθια του και λέει στα άλλα ζώα.

«Αγαπητοί μου συγκάτοικοι στην ζούγκλα, μετά από εκατομμύρια χρόνια, έχουμε αναπτυχθεί σε πολύ καλό σημείο. Μπορούμε να μιλάμε μεταξύ μας, να επικοινωνούμε με διάφορους τρόπους και να συνεργαζόμαστε όποτε χρειάζεται, για να μοιραζόμαστε όλοι τα καλά της φύσης. Όμως, μερικά ζώα από εσάς, εξακολουθείτε να θέλετε να τρώτε τα άλλα και όχι μόνον αυτό. Δεν σας αρκεί να τρώτε μερικά, αλλά τώρα έχετε αρχίσει να τα σκοτώνετε, για διασκέδαση και για να ικανοποιήσετε τα φονικά ένστικτα που υπάρχουν ακόμη μέσα σας.

Εγώ, δεν θέλω να με φάει κανείς αλλά ούτε και θέλω να κατασπαράξω κανένα από εσάς. Αυτό που θέλω, είναι να αντιμετωπίζομαι ισότιμα και τίμια και να μην μου ζητάτε να υποταχθώ και να γίνομαι θήραμα στις ορέξεις σας. Γιαυτό και τεντώνω τα αγκάθια μου. Είναι η άμυνα που μου έχει χαρίσει η φύση για να αντιμετωπίζω τους κινδύνους. Δεν μπορείτε να μου στερήσετε το δικαίωμα να μην θέλω να με τρώτε, εμένα και τα παιδιά μου, όταν μάλιστα εγώ δεν σας ζήτησα κάτι παρόμοιο. Γιαυτό και δεν δέχομαι να παραδοθώ στα άγρια ένστικτά σας.»

Το λιοντάρι, γύρισε και κοίταξε τα ζώα, πολλά από αυτά έδειξαν με την συμπεριφορά τους πως συμφωνούσαν με τον σκαντζόχοιρο, αλλά κανένα δεν τόλμησε να μιλήσει. Ήταν όλα φοβισμένα, κάτω από την εξουσία του λιονταριού. Τότε, γύρισε προς τον σκαντζόχοιρο και του είπε:

«Αφού λοιπόν δεν συμμορφώνεσαι ,  έχε υπόψη σου πως μπορείς να παραμείνεις στην ζούγκλα γιατί δεν έχουμε δικαίωμα να σε διώξουμε, όμως θα σε εμποδίζουμε όλοι να βρίσκεις τροφή και στέγη, προστασία για τα μικρά σου και δεν θα βρίσκεις τίποτα από εκείνα που χρειάζεσαι για να ζήσεις ευτυχισμένα. Έτσι, θα αναγκαστείς να φύγεις από μόνο σου, να βγεις σε χωράφια που δεν θα μπορεί να σε προστατεύσει κανείς. Εσύ και τα μικρά σου θα πεινάσετε για αρκετό χρόνο, θα δυσκολευτείτε πολύ να επιβιώσετε και στο τέλος θα καταντήσετε σαν τις ύαινες που δεν μπορούν να ζήσουν μαζί μας και το μόνο που κάνουν είναι να ζούνε απομονωμένες, τρεφόμενες από πτώματα και σαπισμένα δικά μας αποφάγια.»

Ο σκαντζόχοιρος, τότε απομακρύνθηκε πηγαίνοντας στα παιδιά του, για να τους πει τι έγινε και να αποφασίσουν τι θα κάνουν στο μέλλον. Καθώς περπατούσε λυπημένο αλλά αποφασισμένο, αργά – αργά, άκουσε βαριά βήματα πίσω του. Γυρίζει και βλέπει το λιοντάρι να τον πλησιάζει. Αμέσως, τέντωσε τα αγκάθια του, για να αμυνθεί. Το λιοντάρι όμως πλησιάζει αργά και του λέει :

«Μην φοβάσαι, δεν ήρθα για να σε κατασπαράξω. Αυτό που θέλω να σου πω είναι πως εγώ σε συμπαθώ ιδιαίτερα, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σε διώξω από την ζούγκλα. Ξέρω θα απορείς, τι συμφέρον μπορώ να έχω εγώ, αφού έχω την δυνατότητα να τραφώ με κάθε ένα από τα υπόλοιπα. Θέλω να σου πω όμως, πως αν σε αφήσω εσένα να ζεις στην ζούγκλα έτσι όπως θέλεις, και άλλα ζώα θα ενθαρρυνθούν από το δικό σου παράδειγμα και θα διεκδικήσουν την ίδια αντιμετώπιση. Στο τέλος, εμείς τα σαρκοβόρα ζώα, δεν θα έχουμε τι να φάμε και θα πεθάνουμε από την πείνα. Κατάλαβες τώρα γιατί σε διώχνω;»

Πέρασαν πολλά χρόνια και το λιοντάρι είχε χάσει τελείως τον σκαντζόχοιρο από την ζούγκλα. Είχε να τον δει πολύ καιρό και αναρωτήθηκε, που έχει πάει για να ζήσει και πώς ζει. Ψάχνοντας τους αγρούς, βρέθηκε μπροστά σε μια εικόνα που τον άφησε έκπληκτο.

Ο σκαντζόχοιρος είχε εγκατασταθεί σε ένα αμπέλι όπου με την οικογένεια του, όπου ζούσε ζωή ευτυχισμένη και χαρούμενη. Το λιοντάρι τους έβλεπε να παίζουν και να κυλιούνται στο χώμα, με τεντωμένα τα αγκάθια τους, επάνω στα οποία καρφώνονταν ρόγες σταφυλιών, τις οποίες έτρωγαν ο ένας από τα αγκάθια του άλλου. Έτσι, ζούσαν μεν μακριά από τα άλλα ζώα, είχαν όμως βρει τον τρόπο να οργανώσουν την ζωή τους και να τρέφονται από την ίδια την φύση, χωρίς τον φόβο μήπως γίνουν τροφή για άλλα ζώα.

Παναγιώτης Ρεγκούκος